برگزیدن چند وکیل

موکل می تواند برای تنظیم یک قرارداد یا عمل حقوقی چند وکیل برگزیند.روش متعارف این است که موکل در سند وکالت این را که وکیلان باید با هم مورد وکالت را انجام دهند و یا هر یک جداگانه می توانند، اقدام کنند تعیین می کند. ولی اگر در وکالتنامه شیوه اقدام وکیلان پیش بینی نشده باشدماده ۶۶۹ قانون مدنی تصریح کرده است که هیچ یک از آنان نمی تواند بدون دیگری یا دیگران دخالت کند. هنگامی که موکل دو یا چند وکیل برای انجام امری بر می گزیند می خواهد رأی و نظر همگی آنان در انجام موضوع وکالت چون فروش مال موکل، خرید، طرح دعوی یا دفاع از آن تأثیرگزار باشد و این وکیلان با یکدیگر همکاری کنند تا منافع موکل به بهترین وجه حفظ شود. از همین قبیل است هنگامی که موکل برای دریافت طلب خود دو وکیل تعیین می کند. زیرا دریافت طلب نیازمند امانت است و موکل دخالت هر دو وکیل را برای دریافت طلب و رسانیدن آن به موکل لازم می داند. بنابراین وکیلان باید با یکدیگر به انجام موضوع وکالت بپردازند و اگر یکی از آنان به تنهایی اقدام کند موجب مسئولیت او خواهد بود. از سوی دیگر طرف معامله نیز تکلیف دارد سند وکالت را بررسی کند و تنها با یکی از وکیلان وارد معامله نشود چرا که در این صورت موکل می تواند این معامله را رد کند. از ماده ۶۶۹ چنین بر می آید که نفس تعیین چند وکیل به معنی الزام آنان به همکاری است. بنابراین سکوت وکالتنامه در این زمینه به یک وکیل اجازه نمی دهند به تنهایی اقدام کند.به دیگر سخن یکی از چند وکیل به تنهایی نمایندگی برای انجام موضوع را ندارد.بر همین پایه ماده ۶۷۰ مقرر کرده است.
(( در صورتی که دو نفر به اجتماع وکیل باشند به موت یکی از آنها وکالت دیگری باطل می شود.))
ماده ۱۹۹۵ قانون مدنی فرانسه در تعیین چند وکیل به چگونگی مسئولیت آنان پرداخته که در حقوق ایران نیز باید مورد بررسی قرار گیرذ. این ماده تصریح کرده است که در این موارد میان وکیلان متعدد مسئولیت تضامنی وجود ندارد مگر اینکه چنین مسئولیتی شرط شده باشد. هنگامی که موکل به مسئولیت تضامنی وکیلان متعدد تصریح می کند هر یک از آنان پاسخگوی اجرای مورد وکالت است و در همین حال مسئول خطای خود و خطای وکیل دیگر می باشد. ولی اگر مسئولیت تضامنی شرط نشده باشد هر یک از وکیلان تنها در مورد خطا یا اعمال شخصی خود مسئولیت خواهد داشت.

رفتن به نوارابزار